milin

Milin

Milin (Campsis) rodzina bignoniowate (Bignoniaceae). Krzewy pnące z korzonkami przybyszowymi o sezonowych liściach. Gatunek z Chin i Korei, milin wielkokwiatowy, nie jest mrozoodporny, ale w Polsce uprawia się odmiany pochodzące z jego skrzyżowania z milinem amerykańskim. Ozdobne są trąbkowate kwiaty, zebrane w wiechowate kwiatostany. W zależności od odmiany mają barwę czerwoną, pomarańczową lub żółtą. Miliny rosną silnie i bujnie, część złożonych liści przebarwia się jesienią na żółto. Mogą przemarzać, ale dobrze odrastają z podstawy. Łatwo wytwarzają odrosty korzeniowe po przemarznięciu lub uszkodzeniu bryły.

Rozmiary. Od 4 do 10 m wysokości.

Gatunki. Milin amerykański (C. radicans) osiąga 6-10 m wys., 1-4 m rocznie. Milin pośredni (Campsis x tagliabuana) o większych kwiatach, rośnie słabiej, do 4 m wys., 1-2 m rocznie, nieco wrażliwszy na mróz.

Kwitnienie. Od VII do IX.

Wymagania, stanowisko. Gleby średnio żyzne, przepuszczalne, o odczynie od lekko zasadowego do lekko kwaśnego. Potrzebuje stanowiska słonecznego i ciepłego, południowego. Na półcienistych i chłodnych może nie zakwitać.

Uprawa i pielęgnacja. Początkowo potrzebują podwiązania do podpory. Przez pierwsze 2 sezony należy przed zimą okrywać podstawę rośliny. Usuwanie zawiązków owoców poprawia kwitnienie.

a) Rozmnażanie. Przez oddzielanie ukorzenionych pędów i odrostów korzeniowych, odkłady, sadzonki, nasiona.

b) Cięcie. Po posadzeniu cięcie formujące na wysokości 15 cm, po utworzeniu szkieletu co roku wczesną wiosną przycinać młode pędy nad 2.-3. węzłem od pędu głównego. Silne cięcie ograniczające wzrost wzmaga kwitnienie.

c) Podlewanie i nawożenie. W miarę potrzeby, dużymi porcjami. Od 2. roku po posadzeniu dokarmia się wieloskładnikowymi nawozami, najlepiej o spowolnionym działaniu.

Najczęstsze choroby i szkodniki. Mączniak prawdziwy, przędziorki i mszyce.

Zastosowanie. Pnącza korzonkoczepne o dużej masie. Sadzi się je przy ścianach, mocnych konstrukcjach lub pniach dużych drzew oraz jako krzewy okrywowe.